*
Olifante dwing oral respek af en is beslis nie ‘n mens se speelmaat nie. Hulle is uiters slim, intelligente en kragtige diere. Olifante het ‘n uitstekende geheue en die vermoë om dinge lank te memoriseer – hulle vergeet byna nooit nie. Hulle is egter nie alleen wanneer hulle statig vorentoe beur om ‘n nuwe voetpad oop te trap na sappige blare vir die res van die trop nie. Hulle baan vir hulleself ‘n weg deur die pragtige woude van Afrika en Asië, waar elke trop uniek is. Ander wilde diere maak gulsig gebruik van hierdie nuwe paaie om makliker te kan beweeg en te leef. Olifante is en bly die natuur se ware argitekte.
https://africageographic.com/stories/african-asian-forest-elephants-difference/
*
Olifante as ekostelsel-ingenieurs: Hulle verander hul omgewing fisies deur bosse oop te trap en bome plat te trek. Hierdie optrede skep nuwe paaie en oop ruimtes wat ander diere, soos antilope en roofdiere, help om makliker deur die woud te beweeg. Hulle weet wat hul dieet is en daarvolgens is hul reuksintuie aangepas by wat hul veronderstel is om te vreet.
Emosionele diepte en bewuswording: Hul oë weerspieël hul innerlike lewensverhale en die stryd om saam met die mens te oorleef. Veral die ouer olifante se oë het ‘n deurdringende kyk, en hulle kan selfs trane toon wanneer een van hul troplede weens menslike terreurdade sterf. Selfs rondom ‘n natuurlike dood, sal olifante steeds treur.
Uitsonderlike geheue en intelligensie: Olifante het die grootste brein van enige landsoogdier, en die gesegde dat ‘n olifant nooit vergeet nie, is wetenskaplik bewys. Veral die ouer matriarge (koeie) gebruik hierdie uitstekende geheue om watergate tot die trop se voordeel te onthou en te vind. Kleiner olifantjies onthou en kyk op na hul ouers en selfs mede familielede waarby hulle leer. Hulle heg waarde aan die familiebande.
Olifante het ‘n dik vel en daar is selfs funksies van olifanthare: Alhoewel hulle “kaal” lyk, is olifante eintlik met miljoene fyn, stywe haartjies bedek. Navorsing toon dat hierdie haartjies soos klein hittegeleiders werk. Hulle help om hitte van die olifant se liggaam af weg te voer na die lug, wat hulle koel hou in die strawwe Afrika-son.
Die modder-en-haar-kombinasie: Wanneer ‘n olifant in die modder rol, vang daardie fyn haartjies die modder vas en hou dit langer op die vel. Hierdie modderlaag dien as ‘n natuurlike sonbrandroom en ‘n skild teen bytende insekte en parasiete. Soos die water in die modder verdamp, koel dit ook die olifant se vel dramaties af.
Die slurp-leerproses: ‘n Olifant se slurp het meer as 40,000 spiere en geen bene nie. Dit is vir ‘n baba-olifant soos ‘n menslike baba wat sy eie hande moet leer koördineer. Hulle trap gereeld op hul eie slurpe en dit neem sowat een tot twee jaar se intense oefening en waarneming van die ma om dit effektief te kan gebruik vir drink, eet en kommunikasie.
Sosiale beskerming en krisisbestuur: Olifante het ‘n baie sterk matriargale gemeenskap (gelei deur die oudste en wysste koei). Die beskerming van die kleintjies is ‘n gemeenskaplike taak. In tye van uiterste droogte of hongersnood dwing oorlewingsdrang sowok die oues as die jonges om gevaarlike gedrag te toon, soos om nader aan mense se plase te beweeg of nuwe, onbekende roetes te verken op soek na water.
Miljoene mense wêreldwyd kyk soms magteloos toe hoe hierdie wonderlike skepsels ter wille van gierigheid vernietig word. Die absolute aanvraag na ivoor en die magsmisbruik deur organisasies en selfs regerings, wat verantwoordelik is vir hierdie aanvraag en slagtings.
Sonder die kopers in die buiteland wat ivoor as ‘n statussimbool of belegging sien, sou die stropers (wat inderdaad soos terroriste in die natuur optree) geen mark hê nie. Dit is ‘n bose kringloop waar die ryk opdraggewers dikwels skotvry daarvan afkom, terwyl die olifantfamilies uitgewis en die plaaslike ekosisteme daardeur vernietig word. Dit is immers hulle wat die natuur tem en versaak die pligte van die mense. Wanneer getalle te laag daal, die genetiese poel te klein word, staar ‘n spesie “funksionele uitsterwing” in die gesig.Dit is krities dat regerings en organisasies hande vat om die terroriste uit te roei en die regerings waar die aanvraag is, vasvat sodat daar nie onwettige slagtings plaasvind nie. Soms is dit nodig om belonings op grondvlak aan te bied, nie noodwendig in die vorm van geld nie, maar eerder opleiding van nuwe geslagte en beter beveiliging van die diere wat uitwissing in die gesig staar. Stropery van olifanttande is ‘n terroristiese dade en dis hulle wat summier van kant gemaak moet word deur voorbeeld te maak daarvan.
Selfs roofdiere soos leeus dink twee keer voor hulle ‘n volwasse olifant stormloop. Hulle brute krag en intelligensie dwing respek af in die diereryk. Die dryfkrag agter die uitwissing van hierdie pragdiere is suiwer geldelike wins. Die swartmarkwaarde van ivoor weeg vir baie mense swaarder as die lewe en die voortbestaan van ‘n hele spesie. Wat as die olifante uitgesterf is, daar sal geen inkomstes meer wees nie en die aanvraag na ivoor sal soos ‘n skip oor die horison verdwyn.
Net soos mense mekaar vir eeue lank uitgebuit en vermoor het vir rykdom in die grond, die minerale rykdomme, vernietig die mens nou die natuur vir rykdom op die dier se kop.
*
BRONNE EN VERWANTE INLIGTING
Impak van die Woud olifante – hulle is nodig vir die voortbestaan van die mens en ander diere, daar is die Olifante wat die woude en woestyne bewandel.
Angola se spookolifante
Vir meer as tien jaar het ’n gerug onder jagters en dorpsbewoners in die afgeleë oostelike hooglande van Angola voortgeduur: iewers in die turfmoerasse en miombo-woude, op ’n hoogte van meer as 4 000 voet (ongeveer 1 200 meter), het ’n klein groepie olifante geleef wat byna nooit gesien is nie. Plaaslike inwoners het hulle “spookolifante” genoem. Natuurbewaarders het getwyfel of so ’n bevolking so ver van enige bekende kudde kon bestaan — totdat ’n kamera wat deur beweging geaktiveer word, in 2024 uiteindelik een op film vasgevang het. Genetiese toetse het vanjaar bevestig dat hierdie diere verskil van enige ander olifante waarvan monsters ooit geneem is.
Angola se olifantbevolking is verwoes deur 41 jaar van byna ononderbroke konflik: eers die onafhanklikheidsoorlog teen Portugal (1961–1974) en daarna ’n burgeroorlog wat tot 2002 gewoed het. Na raming is 100 000 olifante gedurende daardie tydperk vir hul ivoor doodgemaak om die stryd te help finansier. Teen 2015 het opnames aangedui dat die totale olifantbevolking in die suidooste van Angola uit ongeveer 4 000 diere bestaan het – diere wat verspreid en uiters skugter was.
Omdat die olifante direkte kontak so doeltreffend vermy, het navorsers na ’n ongewone bron van bewyse gewend: hul mis. Vars mis bevat ’n slym laag wat ryk genoeg is aan selle om bruikbare DNS te lewer. Boyes se span het tydens elke ekspedisie monsters versamel en dit aan genetici by Stanford-universiteit en die Universiteit van Chicago gestuur.
Boyes vermoed dat die hooglandolifante dalk afstammelinge is van “Henry” – die grootste landsoogdier wat ooit aangeteken is. Henry is in die 1950’s in Angola geskiet en sy oorskot word tans deur die Smithsonian-instituut gehuisves. Tot dusver kon mitochondriale DNS – wat slegs deur die moederlyn oorgedra word – nog nie ’n verband bevestig nie, en die vraag bly dus onbeantwoord.
*
Afrika-woudolifante is egter kritiek bedreig en word steeds deur dringende gevare in die gesig gestaar. Dit spruit hoofsaaklik voort uit stropery vir die onwettige internasionale handel in olifantivoor, maar ook uit die verlies en fragmentering van hul habitat. Die getal woudolifante het oor ‘n tydperk van 31 jaar met meer as 86% afgeneem, en daar word vermoed dat hulle slegs sowat ‘n kwart van hul historiese verspreidingsgebied beslaan. Deur woudolifante en die woude waarvan hulle afhanklik is te beskerm, verseker ons die behoud van hul ekologiese bydraes – bydraes waarop ons almal staatmaak.
Olifante het groot aptyte en eet meer as 400 pond (ongeveer 180 kg) voedsel per dag; hulle bestee dus baie tyd daaraan om kos te soek. Terwyl hierdie reuse-planteters lomp deur die woud beweeg en vreet, rig hulle aansienlike skade aan die omliggende plantegroei aan. Deur op bome te trap, hulle om te stoot, en blare en takke daarvan af te stroop, word die digtheid van die plantegroei drasties verander, veral wat kleiner bome betref, wat ‘n laer koolstofdigtheid het. Minder mededinging om water, lig en ruimte skep geleentheid vir die groei van groter, stadiger groeiende bome met digter hout en takke wat hoër en wyer boomkrone vorm. Hierdie faktore dra by tot die oorlewing van bome wat meer CO2 kan absorbeer en stoor.
Benewens die nuttige vernietiging wat voortspruit uit olifante se gesoek na voedsel, help hul aptyt vir voedsame vrugte – afkomstig van bome met ‘n hoë koolstofinhoud – om woudgroei te bevorder. Dit is omdat olifante die vrugtesade versprei. Met ander woorde, die sade beweeg deur die olifant totdat dit saam met die mis op die woudbodem beland. Dit is ‘n belangrike stap, aangesien sommige sade nie sal ontkiem tensy hulle eers deur die olifant se spysverteringstelsel beweeg het nie. Sade kan ‘n taai omhulsel hê wat dit vir hulle moeiliker maak om te ontkiem.
https://www.awf.org/news/forest-elephants-guardians-biodiversity-and-climate-central-africa
Die mag van geld en terreurdade – om ‘n olifant te jag is onwettig. Dit maak die lewe van die Woud olifante baie moeilik.
Ons bevind ons te midde van ‘n epidemie van olifantstropery regoor die Afrika-kontinent. Aangevuur deur ‘n groeiende middelklas in Asië wat smag na ivoor as statussimbole, word hierdie ikoniese en intelligente soogdiere teen ‘n kommerwekkende tempo vir hul slagtande afgemaai. Hoewel daar in die media baie aandag geskenk is aan savanne-olifante in Oos- en Suider-Afrika, is daar bitter min lig gewerp op die krisis rakende woudolifante in Sentraal-Afrika. Hier, in wat sommige as Afrika se laaste Eden bestempel, woed ‘n stryd op verskeie fronte vir die toekoms van die skugter woudolifant.
*
Die Olifante wat gejag word is ‘n probleem vir hul voortbestaan.
https://www.youtube.com/watch?v=wsFy8pcWGAE
Daar is ook die woestyn olifante…
https://conservationtravelafrica.org/blog/help-protect-desert-elephants/
Woestynaangepaste olifante is Afrika-savanneolifante (*Loxodonta africana*), nie ‘n afsonderlike spesie nie. Daar is wêreldwyd slegs twee populasies van woestynaangepaste olifante bekend: hier in Namibië en in die Gourma-streek van Mali.
https://www.ehranamibia.org/desert-elephants/
Olifante van Namibië
https://www.youtube.com/watch?v=6z6gbo0SpD8
*
NASKRIF
Word hierdie diere met opset uitgeroei, vir die geld maar ook vir die vernietiging van diere en mense, want sodra die reënwoude nie meer daar is nie, is daar minder stuurstof. Dit laat die ruimtes oop vir mineraal ontginnings wat ‘n groter impak het op die mense en diere, die hele omgewing. Grondverspoelings en erosie is die gevolge. Volg die pad van die geldmagte.
*
Hoggar gebergtes, Sahara Algerië
Sahara – Libya’s Forbidden Deserts
Sahara – Wadi Takarkori region
*
Contact Admin:
Admin kan gekontak word by
volksvryheid9@gmail.com
*
